برای «سعید برآبادی»
به پاسِ شرافت و ایمان
ایستاده میان باد و چراغ
نه کوهوار
که چون آدمی
با شانههایی خسته.
به خونِ سبزواران قسم،
خاک هنوز
بویِ گل و گندم دارد.
آدمی را آدم نگه میدارد
بگذار باد
هرچه میخواهد بتازد.
تو آشنا،
بمان
که انسان،
پیروزیِ کوچکی نیست.


پاسخی بگذارید