ماجرا برمی‌گردد به بیست سال پیش، شیراز، اواسط پاییز. دوستی داشتم که دوست‌پسری داشت. «داشت» تعبیر مهربانانه‌ای است؛ بگذارید بگویم دوستم پسری را تحمل می‌کرد که از نظر روان‌شناختی مجموعه‌ی کاملی از اختلالات شناخته‌شده و احتمالا چند اختلال کشف‌نشده داشت. با این همه، حضرت خودش را مجسمه‌ی داوودِ میکل‌آنژ می‌دانست؛ منتها نسخه‌ای که میکل‌آنژ وسط…