معرفی شماره یازدهم فصلنامه آوای بوف

شماره یازدهم «آوای بوف» منتشر شد؛ نشریه‌ای مستقل که می‌کوشد برای صداهایی که در فضای رسمی و سانسورشده امکان انتشار ندارند، تریبونی آزاد فراهم کند. این شماره مجموعه‌ای از نوشته‌ها و آثاری است که در مرز میان ادبیات، اندیشه، جامعه و سیاست حرکت می‌کنند و از زوایای متفاوت به انسان، آزادی، قدرت، جنگ، سانسور و وضعیت پرتنش امروز ایران و جهان می‌نگرند.

«آوای بوف» خود را محدود به یک گرایش ادبی یا سیاسی نمی‌کند؛ آنچه این مجموعه را به هم پیوند می‌دهد، دفاع از حق اندیشیدن، نوشتن و خوانده‌شدن است. شماره یازدهم نیز ادامه همین مسیر است؛ تلاشی برای ثبت صداهایی که حذف‌شدن را نپذیرفته‌اند.

ارزش یک فصلنامه مستقل را نباید فقط با تعداد صفحات، نام نویسندگان یا تنوع مطالب آن سنجید. ارزش واقعی چنین نشریه‌ای در فضایی است که برای «آزادی بیان» ایجاد می‌کند؛ به‌خصوص برای دیدگاه‌هایی که ممکن است در فضای رسمی شنیده نشوند.
انتشار منظم یک نشریه مستقل، در چنین شرایطی، خود نوعی ثبت حافظه فرهنگی است؛ ثبت این واقعیت که در دوره‌ای مشخص، گروهی از نویسندگان حاضر نشده‌اند نوشتن را به دلیل نبود امکان انتشار کنار بگذارند.
در روزگاری که سرعت انتشار خبر گاهی فرصت اندیشیدن را از انسان می‌گیرد و پاسخ‌های آماده می‌کوشند جای تجربه و تفکر را بگیرند، ارزش متن‌ها دقیقاً در همین مکث و درنگ شکل می‌گیرد: جایی که می‌توان ایستاد، خواند، مخالفت کرد، پرسید و دوباره اندیشید.