اَیَر…
“””””
اَیَر اَنگِشت ریزن پُر دُهونُم
زِریشه اَر درارِن ده نُخونُم
اَیَر غَلتُم بِدِن ری خارِ گینِه
وُیا که تَش زَنِن مِن استخونُم
اَیر جفتِ تِیام ازجا درارِن
وُباخنجر زَنِن مِنجا دو شوُنُم
همه آسونِه سی مو غَیرِزا که،
بِوینُم ظلمی وبندُم زوُونُم
“””””””
ایَر از کُه درارِن ری به زیرُم
کُنِن از زندگونی سیرِ سیرُم
اَیر دارُم زَنِن وا لِشکِ داری
شَو وروز اَر زَنِن وابَرد وتیرُم
زَنِن زَحم و نمک ریزِن به لاشُم
کُنِن مِن بندِ درد و غم اسیرُم
اَیَر که مِن سرُم تا صُحو تَش بو
مِنِ خوم صد وِلا چی شَم بِچیرُم
همه آسونه سی مو غَیرِزا که،
بیاهِه خاطرِ ظلمی به ویرُم
ایرج خواجوی ……….
..
پاسخی بگذارید