تمام سلول‌ها در دو سوی راهرو ردیف شده‌اند. از انتهای راهرو به سمت سلولم می‌روم. از روبه‌رو به سمتم می‌آید. بغلم می‌کند و چند بار به پشتم می‌زند؛ می‌خواهد محکم‌تر در آغوشم بگیرد.
در گوشم می‌گوید: «چرا جلسه نیومدی؟»
چیزی نگفتم. ناخودآگاه لب‌هایم را به دو طرف صورتم می‌کشم تا مثلاً لبخند زده باشم. خودش را از من جدا می‌کند و همان‌طور که روسری‌اش را مرتب می‌کند، می‌پرسد: «خوبی تو؟»
معطل نمی‌کنم و می‌گویم:
«بهترم. یه خرده سردرد دارم.»
دستم را توی جیبم می‌برم و از ته جیبم برش می‌دارم و دستم را مشت می‌کنم. کف دستم عرق می‌کند. همین چند دقیقه پیش، وقتی وکیل‌بند صدایم زد تا برای جابه‌جایی چند صندلی کمکش کنم، نزدیک بود از پاچهٔ شلوارم بیفتد. نشد درست جاسازش کنم. اگر می‌افتاد، نمی‌دانستم چه کار کنم.
احساس گرما می‌کنم. از شلوغی و رفت‌وآمد توی راهرو کلافه می‌شوم.
مکث می‌کند و دوباره می‌پرسد: «روبراهی؟»
با کنجکاوی سرتاپایم را نگاه می‌کند. با نگرانی می‌پرسد: «چیزی زدی… نزدی که… یه هفته‌اس پاکی‌ها؟»
سؤالش را با سؤال جواب می‌دهم: «تو چی کار کردی؟ نبودی؟»
چشم‌هایش برق می‌زند. توانستم بحث را عوض کنم:
«دارم می‌رم پیش مدیر داخلی. بهش بگم شرکت تو جلسه‌های ان‌ای رو توی نامهٔ معرفی‌ام بنویسه. شنیدم به درد می‌خوره.»
گوشم درد می‌گیرد. صدای هوم‌هوم توی سرم می‌پیچد.
دوباره بغلم می‌کند. خیلی خوشحال است. تکراری‌ترین جمله‌ای را که در این یازده سال شنیده‌ام، در گوشم می‌گوید:
«ان‌شاءالله آزادی تو، عزیزم…»
برای من که ابد دارم، این جمله یادآور یک آرزوی محال و قدیمی است.
به سمت انتهای سالن می‌رود.
عرق پیشانی‌ام را پاک می‌کنم. به سلول می‌رسم. چهار تخت خالی است. از جیبم بیرون می‌آورمش و زیر بالش می‌گذارم. دراز می‌کشم و ساعدم را روی چشم‌هایم می‌گذارم.
برای هزارمین بار مرور می‌کنم. حرف‌هایی که در این پنج‌شش ماه زده، چیزهایی که روز اول در آگاهی گفته و گزارش اعترافات توی روزنامه؛ همه با هم جور درمی‌آیند. عکسش را در روزنامه‌ای دیده بودم که روی میز مددکار زندان بود. خودش بود. چشم‌هایش با یازده سال پیش هیچ فرقی نکرده بود.
تمام این مدت آرزو می‌کردم یکی از نشانه‌ها اشتباه باشد. اما نبود. شاید دیگر فرصتی نماند. باید زودتر کاری می‌کردم. کاش همان موقع…
گوشم سوت می‌کشد.
«خوابیدی؟»
نفهمیدم کی برگشته است. با تأخیر دستم را از روی چشم‌هایم برمی‌دارم.
نمی‌توانم جواب بدهم. زبانم به سقف دهانم چسبیده است.
می‌گوید: «برو بهداری. یه آمپول تقویتی چیزی می‌زنن، خوب می‌شی… فقط مواد نزنی‌ها. حولهٔ منو ندیدی؟»
ذوق چند دقیقه پیش را ندارد. کلافه است و عجله دارد.
منتظر جوابم نمی‌ماند. پیدایش می‌کند و روی دوشش می‌اندازد. روسری‌اش را درمی‌آورد و موهایش را باز می‌کند. روی زمین می‌نشیند. با اوقات‌تلخی می‌گوید:
«شنیدم اوضاع بهداشت زندان اونجا ضایع‌اس. من تا قبل ساعت آمار همین‌جا می‌رم حموم. مدیر داخلی گفت احتمالاً تا عصر منتقل شم. دعا کن به خیر بگذره.»
لب‌هایم به هم چسبیده‌اند. نمی‌توانم آب دهانم را قورت بدهم. به‌زور دهانم را باز می‌کنم و می‌گویم:
«اگه قرار نبود آزادت کنن، منتقلت نمی‌کردن. گفتی اعتراضت رو هم که پذیرفتن…»
همین‌طور که کش موهایش را با حرص باز می‌کند، می‌گوید:
«گفتم بهت که وکیلم می‌گفت تجدیدنظر شده و پرونده دوباره بررسی می‌شه. دعا کن زودتر آزاد کنن منو.»
حوله و شامپویش را توی یک پلاستیک می‌گذارد. از تخت پایین می‌آیم و روبه‌رویش می‌نشینم. روسری‌ام را کمی شل می‌کنم. عرق کرده‌ام. بدنم داغ است.
زیر تخت دنبال چیزی می‌گردد. سرش را بالا نمی‌آورد. ادامه می‌دهد:
«بدبختی سرنوشتمه، خواهر. شوهر کردنم بدبختی بود، بچه‌دار شدنم، معتاد شدنم. این مصیبت مرگ این بچه… اون بدبخت شوهرم…»
بی‌مقدمه گریه می‌کند و بین گریه‌هایش بریده‌بریده می‌گوید:
«مدیر داخلی گفت انگار حکم اعدام شوهرم تأیید شده…»
دنبال شانه‌اش می‌گردد. پیدایش می‌کند و به چشم‌هایم زل می‌زند. اشکش را پاک می‌کند و با بغضی در گلو ادامه می‌دهد:
«بدبختم، خواهر. بدبخت. یکی نبود به من خر بگه خب بچهٔ خود آدم چه گلی به سر آدم می‌زنه که بچهٔ مردم بزنه؟ انقدر در گوشم خوند بریم یه بچه بگیریم بیاریم… اومدیم ثواب کنیم، کباب شدیم.»
توی این یازده سال، داستان‌های زیادی را بارها شنیده‌ام. قرار نانوشته‌ای بین زندانی‌ها هست؛ هر بار که یکی داستانش را تعریف می‌کند، دیگری باید طوری گوش بدهد که انگار اولین بار است می‌شنود. من این داستان را بهتر از خودش می‌دانستم. برای ما زندانی‌ها یک عادت است که همه‌جا را دادگاه و اتاق بازجویی و مددکاری فرض می‌کنیم.
به تخت تکیه می‌دهم. دستم را روی بالش فشار می‌دهم. ناخن‌هایم توی پارچه فرو می‌روند. می‌گویم:
«شش ماه پیش با اتهام معاونت در قتل آوردنت اینجا، الان داری منتقل می‌شی به زندان شهر خودت. اتهام سنگینتم که رفع شده… ناشکری نکن.»
از توی پلاستیک زیر تخت، دامن و پیراهنش را بیرون می‌آورد و بو می‌کند. نگاهم می‌کند و می‌گوید:
«پارسال همین موقع‌ها بود رفتیم دختره رو آوردیم… صد بار بهش گفتم مرد، من با این بچه آبم توی یه جوب نمی‌ره. برو پسش بده. با کاراش حرصم می‌داد. نیم‌وجب بچه بزک‌دوزک می‌کرد، جلو من راه می‌رفت و جواب سربالا می‌داد. آدم نمی‌شد. ده بار خواستم آدمش کنم، نشد. زنده بودنش بدبختی بود واسمون، مردنش هم این‌جوری…»
بی‌اختیار می‌گویم: «حالا که شانس آوردی و قبول کردن تو نزدیش…»
سرش را به سمت ساعت می‌چرخاند. لباس و حوله را زیر بغل می‌زند.
با حرف‌های تکراری‌اش خُلقم را تنگ کرد، اما نباید الان این‌طور رک حرفم را می‌گفتم. به نظرم وقت مناسبی نبود برای یادآوری این چیزها.
دستش را می‌گیرم و می‌گویم: «صبر کن، منم میام یه دوش بگیرم.»
آرام می‌گوید: «آره، دوش آب سرد برات خوبه.»
و از سلول بیرون می‌رود.
به‌سختی بلند می‌شوم. پاهایم بی‌حس‌اند. دست‌هایم می‌لرزند. بالش را کنار می‌زنم و از زیر بالش برمی‌دارمش، مبادا جا بماند، و دوباره توی جیبم می‌گذارم. از راهروی خلوت به سمت حمام می‌روم.
چند دقیقه تا وقت آمار مانده است. بیشتر زندانی‌ها توی هواخوری جمع شده‌اند. تخت‌ها و سلول‌ها خالی‌اند.
از بین سرویس بهداشتی رد می‌شوم. بوی تهوع‌آور توالت‌ها آزارم می‌دهد. شکمم درد می‌کند. از داخل سرویس صدای فندک چند بار پشت سر هم بلند می‌شود و بعد صدای سرفه‌ای می‌آید.
یاد روزی که با دو کیلو شیشه دستگیر شدم می‌افتم. یازده سال پیش. یاد آخرین روزی که دیدمش می‌افتم. چشم‌هایش را به خاطر می‌آورم. با چشم‌هایش در عکس توی روزنامه هیچ فرقی نکرده بود. نباید رهایش می‌کردم.
به دلم فشار می‌آید. خیلی دلم می‌خواهد درِ یکی از توالت‌ها را باز کنم و مصرف کنم. انگار سگ استخوان‌هایم را گاز می‌گیرد.
به درِ آهنی و زنگ‌زدهٔ حمام می‌رسم و با صدای دلخراشی باز می‌شود. در یک اتاق کوچک سیمانی چهار دوش از سقف آویزان است.
صدایش در حمام می‌پیچد: «تویی؟ اومدی؟»
سرش را از پشت یکی از دیوارهای باریک و کوتاهی که بین دوش‌هاست بیرون می‌آورد. موهای خیس و کف‌آلودش را از جلوی چشم‌هایش کنار می‌زند و نگاهم می‌کند.
«بیا اینجا. اون دوش‌ها فشارشون کمه.»
برمی‌گردد زیر دوش.
شاید حمام آمدن فکر خوبی نباشد. شاید باید برگردم و به بهداری بروم؛ قبل از اینکه از پا بیفتم.
نزدیکش می‌شوم. زیر دوش به سر و صورت پر از کفش دست می‌کشد. لحظه‌ای چشم‌هایش را باز می‌کند. نگاهم می‌کند و با تعجب تندتند پلک می‌زند.
«وا، چرا لباس‌هاتو درنمیاری؟»
دستم را از جیبم بیرون می‌آورم. تیزی را در پهلویش فرو می‌کنم. آه بلندی می‌کشد و خم می‌شود. پهلویش را با دستش فشار می‌دهد.
دوباره تیزی را بالا می‌برم. دست دیگرش را جلوی صورتش می‌گیرد. چیزی می‌گوید که صدای دوش آب نمی‌گذارد بشنوم.
تیزی را به صورتش می‌کشم. عقب می‌رود و به دیوار می‌خورد. دست‌هایش را جلو می‌آورد و سعی می‌کند خودش را از من دور کند.
دوباره ضربه می‌زنم. آب و کف و خون به صورتم می‌پاشد. دیگر نمی‌بینم ضربه‌ها به کجا می‌خورند.
«تو دختر منو کشتی. تو و اون شوهر نامردت.»
چشم‌هایش روی صورتم می‌ماند. انگار دارد چیزی را در ذهنش جست‌وجو می‌کند.
«من… من… نکشتم…»
تلاش می‌کند چیزی بگوید. دستش پایین می‌افتد.
«زدینش و انداختینش توی سرما، موند تا مُرد.»
نمی‌دانم چند ضربه زده‌ام. زیر دوش می‌افتد. آب، خون را می‌شوید و از جوی باریک کنار پایم به چاه می‌برد.
داغ شده‌ام. عقب‌عقب می‌روم. به شیر لولهٔ آب می‌خورم. آب سرد دوش روی سرم سرازیر می‌شود. نگاهش می‌کنم. تکان نمی‌خورد.
مشتم باز می‌شود. تیزی از دستم می‌افتد.
پایان
دیدگاهتان را بنویسید