ذَمّ دور از مدح-احمد زاهدی لنگرودی

بنگر

گاو چگونه

ماغ می‌کشد

سرِ شما سلامت

که سلاخی شاخ و دُم ندارد

همه‌اش گوشت است، دَمِ توپ

آن‌چه بر زمین افتاده را

صاحبش برمی‌دارد.

گوشی بدهکارِ تو نیست

وقتی که در دستِ کودکان

چشمی به دنیا گشوده.

بی برو برگرد

دورانِ تو گذشت.

سایه‌ات را بردار

و برگرد.

قار کلاغ‌های دخمه

آینه‌ها را مکدر کرده است

بنگر

گاو چگونه

هجای فایده است.

گاو باش،

دست‌کم.