قهوه‌ی همیشگی‌ام را سفارش دادم
با چند گل نیلوفر
و فنجانی از عطر باران دور
سنگی به آب انداختم
تا سکوت، شکل دایره بگیرد…
تالاب گفت:
جنگل‌های بسیاری در من غرق شده‌اند اما هنوز ریشه‌هایم
در خواب خاک
به دنبال روشنایی‌اند
و ماه
هر شب
تکه‌ای از خودش را
در آب می‌گذارد…
وقتی از آب بیرون آمدم
گیسویم بوی سبز باران می‌داد
و ماهیان کوچک از خلوت تنم
به آسمان می‌رفتند
انگار در من
چشمه‌ای راه پرواز آموخته بود…
می‌دانم
ما دیگر به دریا بازنمی‌گردیم
بعضی سفرها
در همان نخستین قطره پایان می‌گیرند
و بعضی آدم‌ها
مثل آب از دست می‌روند
بی‌آنکه
صدای رفتن شان
به گوشِ جهان برسد…
ف. آتش
دیدگاهتان را بنویسید