شعر به زبان لری- کوروش دورکی بختیاری«خودآفری»

تو زِ تَوارِ بَلیت و تَش،
زِ تُوه لِفه زیوَش،
مِن زَمونه چَپ،
ریشه مِن هاکِ تَر،
لِکِت رُه کَوو گَپ،


سَرِت وا اَور و باد هُمدُرُنگ،
دِژکُه، هَنی ویرِ تُرُکِستِنِت تا سَرِ کُلُنگ،
چَشمه هَنی نومِته سی بَرد وا چِزار اِگو،
کوری، گِره گُر وا لَوهَنده تو،

وا گَپ و کُچیر راغون و رِک،
وا بالِنده فِرنال هُمسا،
وا دار، هُم‌ بُن و لِک،
وا خُدا، هُمدا،

مِن تیات، نامه‌ یِ مِهرِ هَر بَلگ،
سی دِلِت، پَرَک داره هَر کَلگ،
هَر رود سُرودِت و هَر رَهوار، رودِت،
دِلِت به پَلِ آسِمون و آسِمون بِلیوا آرِمون،

رَهدِنِت دیندا نَبی،
هَر کِرَت چُم ری بَلیتی نِشینه،
هَر کِرَت بَچه ساوا ری خَش بِوینه،
هَر کِرَت دَمِشتی اَوشِنه کُهگِلو،
اِگُی والَونیدِنِ تونه،
ری جونِ جَهونی نُو،

تو نَرَهدی،
مِن رَگه لِبگِشت، رَوونی،
مِن جونِ تُک تُکه بارونی،
مِن نِیَهره کُر و بَوو،
مِن سُهِشتِ دُهدَر و دا،
مِنه وابَنگه لَولَوه دِنا،

هَنی زِنده‌ای، دیاری،
چی کُهیگ و واره،
نومِت ری زَوون نیاره،
وا نَوشا تونه سُروده بَوش وُراره.
___
کوروش دورکی بختیاری #خودآفری
@doodmaneloor

توه : نسل نژاد
لف : باران
توار : تبار، صخره رو به آفتاب
زیوش : زندگی زیستن عمر
چر : شیون زاری
لک : شاخه
کوو گپ : آسمان کبود
ترکستن : آرام قدم برداشتن
چزار : حسرت افسوس
گر : شعله آتش
کلنگ : قله
راغون : صمیمی خودمانی
رک : تکیه گاه
فرنال : پرنده که تازه پرواز یاد گرفته
بن و لک : ریشه و شاخه
همدا : همزاد
پرک : هوش و حواس، فر ایزدی
کلگ : نان بلوت
رود : رودخانه، عزیز دلبند
رهوار : رهگذر
پل : مرز حد، پهنا
بلیوا : درخشش
کرت : بار
چم : شبنم
ساوا : تنها معصوم
دمشت : باد
اوشنه : می افشاند
والونیدن : نوازش کردن، آرام کردن
لبگشت : نسیم
تک : قطره
سهشت : احساس
لولو : گله شکایت، بغض با گریه
وابنگ : پژواک بازتاب
کهیگ : کوه زیست
واره : سرزمین
نوشا : آغاز بهار
بوش : شور و شوق
دیار : آشکار هویدا، مشهور
وراره : رشد و نمو میدهد
نیاره : نمی آورد، دلتنگ و افسرده است.