نام سپید و آخر تابستان- محمدعلی شاکری یکتا

من سال ها به حرمت رودی خشک
دل را به آب زدم
سنگابه ای که از زلالی باران
لبریز بود
و کام عابر لب تشنه
به جرعه نوشی آن دلخوش
اینک دریغ و حسرت
از قطره ای سخاوت ابر.

و خاک
خاکِ پذیرنده
این روزهای آخر تابستان
به ریشه های کهن
فرصت نمی دهد دوباره بنوشند.
هر صبح زود
با عطر آفتاب
بیدارباش بخوانند
پرندگان
و لانه ی خود را
از شرّ بادخیزی ِ پاییز
پنهان کنند.
شاید
“بارانکی خُرد خُرد “
آن سان‌که بیهقی نوشت
ببارد
لب تر کند زمین
و من به نام سپیدت
دل را به آب زنم
جاری شوم به حرمت رودی خشک.


۲۶ شهریور ۱۴۰۴