ا
می رقصم بادف
بی روسری
با یک گوش بریده در دست
تا
بچرخم زرد، زرد میان آفتابگردان های ونگونگ.
فرود آیم از عهد رنسانس…
پاپتی بگذرم از تمام علامت های ممنوع جهان
جهان !
و دست بسایم بر پیرترین یادگاری “لین” میانی ” نفتون”،
که نوشته بود با رنگ سیاه” تاج”
و مونالیزا در موزه ی” لوور”
یا هر زنی از اهالی فلورانس، اگر خواست
بر دیوانگی من بخندد کمی هم ژکوند…
“رز آران”
پاسخی بگذارید