سحر خیاوی
- متولد ۱۳۴۶ در مشگینشهر(خیاو) / استان اردبیل
- شاعر، نویسنده
آثار چاپ شده ایشان: ۲ مجموعه شعر به نامهای «قادین دانیشیر» (زن حرف میزند) و «آغریلاریم اؤزگه دئییل» (دردهایم بیگانه نیستند)، برگردان کتاب «فاطما» اثر آفاق مسعود نویسنده جمهوری آذربایجان و ترجمه رمان «یاغیش قادین» (باران زن) اثر زومرود یاغمور نویسنده جمهوری آذربایجان به زبان فارسیداغلار( یاشام یوکو آغیرلیغیندان بئلی بوکولن آتالاریمیزا سونولور)
پنجرهم
سحر خیاوی
آاااخ… چیرکابلی باخیشلار
اوغورلادیلار مندن بولاق گؤزلو پنجرهمی؛
هئرهسینده
دَن تؤکوردوم مونجوق گؤزلو سئرچهلره
دوپ- دورو آیناسیندا
باخیردیم گونَش ایله گونهباخان سئویشمهسینه،
سونبول ساچلاریم
آغاجلارلا بیرگه
سَرین یئلده رقص ائدیردی چرچیوسینده،
سارماشیقلار
گؤوهنیردی اونونلا قونشولوغا
یاغیش اؤونوردو گؤیچک اوزونو یوماغا.
پنجرهمین اورهیی او قدر گئنیش ایدی کی،
اونا گؤی ده سیغیشیردی، گؤیرچین ده
مگر ایلک کره چرپلنگلر اوچاندا
اوچوش ذؤوقونو او سالمادیمی بئینیمه؟!
هردن قونشونون قیزجیغازی گولوردو
هر دن قادینی پالتار سَریردی رمکهسینده
قیسقانج باخیشلار چوخ گؤردو اونو منه؛
ایندی ایسه
قاپی- قاپی هارادان آختاریم من آینا گؤزلو پنجرهمی؟!
قیللی اللردن قاچیب
آسفالت اوزرینده ماشینلار آلتینا دوشسه؟!
چیلیک-چیلیک سینسا؟!
ایتی تیلیشکهلری خائین اللری کسهجک می؟!
نارین سینیقلاری یئنه ده منی گوسترهجک می؟!
ائه…
سوروشدون: داغلار دا آغلایار مگر؟!
دئدیم: داغ آغلاسا، بَتَر آغلایار
چؤنر گوز یاشلاری چشمهیه، چایا
ایچینی چؤلونه تؤکر آغلایار
گئجه یاریلاری یاتاندا هامی
یاندیرار کؤنلونده یالقیزلیق شامی
سیزلایار دونیانین اَن هوندور دامی
ایچینین ایچینده ایتَر آغلایار
ظاهیر گؤرونوشو سَرت-سُویوق قایا
بیر چیگین تاپماز کی باشینی قویا نه قدر چارپاشیق، پیرتلاشیق فیکیرلره گؤمولور اینسان…!
قریبهدیر سئومک.
پنجرهام
ترجمه به فارسی : سحر خیاوی
آه… نگاههای چرکین
پنجرهی چشمهگونم را از من دزدیدند.
در سکویش
برای گنجشکهای چشم مونجوقی دانه میپاشیدم.
در آیینهی زلالش
تماشا میکردم عشقِ خورشید و گلِ آفتابگردان را.
موهای سنبلهگونم
همراه با شاخههای درختان
در چارچوبهاش با نسیم خنک میرقصیدند
پیچکها از همسایگی با پنجرهام احساس غرور میکردند
و باران از اینکه صورت زیبایش را بشوید افتخار میکرد.
دلِ پنجرهام آنقدر وسیع بود
که آسمان در آن میگنجید و کبوتر نیز.
مگر
وقتی بادبادکها نخستین بار پرواز کردند
او لذتِ پرواز را در ذهنم نکاشت؟!
گاه دخترکِ همسایه میخندید
گاه زن همسایه در قابِ پنجرهام لباس پهن میکرد.
چشمهای حسود
طاقت دیدن پنجرهام را نداشتند
او را برایم زیادی دیدند.
و حالا
از کدام در باید پنجرهی آیینهچشمم را بجویم؟
اگر از دستهای سیاه پُرمو گریخته
بر آسفالت زیر چرخِ ماشینها افتاده باشد؟!
اگر تکهتکه شده باشد؟!
آیا لبههای بُرندهاش دستهای خائن را خواهد برید؟!
و آن خُردههای نازک شیشهاش
باز مرا نشان خواهند داد؟! آه…
چقدر در اندیشههای درهم و برهم غرق میشود انسان…! عجیب است عشق…!!
پاسخی بگذارید