
به آسمان مینگرم،
برای یافتن نشانی،
از تنهایی
بر بال پرندهای خاموش،
سکوتی در پرواز
شبیه پرسشی قدیمی
که ذهنم را میشوید.
ابری آشنا میگذرد،
با یادآوری گذر بودن،
و اینکه هیچ ماندنی در کار نیست.
شادم از پرواز و
میدانم
انسان محکوم به اوج گرفتن است
حتی وقتی مقصدی وجود ندارد.








پاسخی بگذارید