«نشرِ بیسانسور» در کره شمالی!
م. روانشید
تیر ۱۴۰۵ سوئد
بیمقدمه ورزش کنیم:
چرا برخی از ناشران اصرار دارند در تبلیغاتِ انتشاراتی خود از گزارهی «نشرِ بیسانسور» استفاده کنند؟
واقعا پشتِ این جملهی دستمالی شده چه چیزی پنهان است؟
چرا اصراری دارند که القاء کنند «ما کتابهای بیسانسور چاپ میکنیم»! البته میتواند معنایش این هم باشد: «ما کتابهای بیسانسور(هم) چاپ میکنیم»! این گزاره از سوی ناشرانِ داخلِ ایران؛ با هیچ چسب و سریشی هم نمیتواند قابلِ پذیرش باشد.
احساس میکنم یک ریگی در کفشِ آنها هست؛ در کشوری که نوجوانها و جوانهای کم سن و سالاش برای یک یا چند کامنتِ اعتراضی و یا لایکِ مخالفِ حکومت، بازداشت، شکنجه و اعتراف اجباری(!) از آنها گرفته میشود و با حکمهای سنگین تا اعدام روبهرو میشوند، ناشر مینویسد «چاپِ کتابِ بیسانسور»؟ این ناشران یا دروغگو هستند، یا میدانند مشتریهایشان پیشاپیش سانسور را اعمال کردهاند و محصول بیخاصیت است، و یا سخاوتمندانه الفاظ را خرج میکنند تا از شور و شوقِ ابلهانهی برخی آدمها، جیبشان را پر کنند؛ جیبشان را از بلاهتهای سرگردان و … البته میتوان حکمِ به عهده گرفتنِ خونشوییهای تنفرانگیز را هم داشته باشند… چرا که نه؟
خوب دقت کنید به این حرف:
در کشوری که برای چند لایک یا چند پیامِ گیرم ناخوشایند برای حکومت، فرد بازداشت و با اتهام جاسوسی تا پای چوبهی دار میرود، شما کتابِ بیسانسور منتشر میکنید؟! آن هم با این همه تبلیغات و نشانی و سرنخ؟! در کشوری که دست به بازداشت و شکنجه و اعداماش زبانزد است؟!
اما قصه برای ناشرانی که در خارج از ایران فعالیت میکنند جالبتر است:
در خارج از ایران عموما نشر مکتوبات آزاد است و نیاز به هیچ مجوزی از دولتها ندارد(حداقل در اکثر کشورهای اروپایی و در آمریکا)، یعنی به زیانِ ساده: فرض بر این است که ناشران در خارج از کشور بی هیچ ترس و هراسی(قاعدتا) کتابهایشان باید بدونِ سانسور باشد، چه خودسانسوری از سوی مولف و چه ناشر، یعنی خارج از کشور چاپ میکنیم تا از تیغِ سانسور در امان باشیم. سادهتر از این نمیتوانم بگویم. حالا ناشرانِ خارج از کشور چه اصراری به استفاده از گزارهی «نشرِ بیسانسور» در تبلیغاتِ خود دارند؟ میتواند برای یادآوری باشد؛ که بهنظرِ من مطلقا هیچ ضرورتی ندارد مگر اینکه بخواهیم نویسندههای جوان را(بهخصوص) تحریک و تشویق به انتشار کتابشان کنیم و پولی بسلفیم. واقعا چه اصراری هست که ناشرانِ خارج از ایران از این شیوهی تبلیغاتی استفاده کنند؟
قصه از همه جالبتر میشود که ناشر و ناشرانی هم هستند که به خارج از ایران صادر شده و از همانجا دستبهکارِ «نشرِ بیسانسور» هستند آن هم با پخش و انتشارِ شماره تلفنهایشان در ایران و البته حکومت هم کور است و کر!
بگذریم، من با گوشتی که بو میدهد، آبگوشت درست نمیکنم.
فقط خواستم تا کمی ذهنتان ورزش کند…
پاسخی بگذارید