دوشعربه زبان گیلکی لاهیجانی
۱
تی پلّانَ جئوربمام
ناجه داردیله امره
نُودونسم که تی جندوری دبو خونِه مئن
مه فلاکن دِئنی
صدته زخم ،می دیله بزِئه پس
ازپله هایت بالا آمدم
بادل امیدوار
نمی دانستم که درمیان خانه ی اسرارآمیزت
می تکانی مرا
پس ازاینکه صدزخم بردلم زدی
۲
بیابوئنِ مِئنِ دارم
رادوارون ،
مه بی حاصلی امره شناسنن
اما همیشک
یه دسّه آهو،می سایهِ جیر خوتن
درخت داخل بیابانم
که رهگذران،
مرابه بی حاصلی می شناسند
اماهمیشه
دسته ای آهو،زیرسایه ام آرمیده اند
محسن بافکرلیالستانی
پاسخی بگذارید